غزل
چیرته زما څیري ګریوان چیرته دا ګرانه مینه
له مـا به و پالل شي څـنګه په اسـانه مینه
سـره د دومره محبت جواب کي راشي نفرت
خـبره داده چـي ویشلې مـي ارزانه مینه
زه ددې ښـار دتهمتو له ویري څه نه وایم
وختونه تېر شوه لا مي نه کړله عیانه مینه
زه او هـغه له ژونده ویستي وو د ژوند تاریکو
ښه شـو راودي خندل بیرته مي شوه ځوانه مینه
زه د زړګي دماتیدو په کـیسو پوه نه ؤمـه
درباندي راغـله مي ناڅـاپه نا ګـهانه مینه
نشوم راتلای درمل عرفان هسي خالي لاسونه
درته را وړې مي تحفه کي ده جانانه مینه
No comments:
Post a Comment