سـتـړۍ مـزل پـه سـتـړي لاره ځـمـه
کډه مي وړم د ژوند لـه شـاره ځـمـه
مـاســره خــداي کـــړي وعــده د لقا
ځــان رسـومـه تـــر ديــــداره ځـمـه
قيـمـت ارزانــه دۍ راځـۍ مـلګـرو
د استيشهاد پـــه لــنـــډه لاره ځـمـه
ګـلاب ځـوانـي کـربـانــه وم لـديـنـه
د سپينـو ستـورو لـــه کـتـاره ځـمـه
ځـمـه ور دانـګـم د لـمبـو غيږي تــه
لـــدي فــانـي غـــازي انـګـاره ځـمـه
چیرته زما څیري ګریوان چیرته دا ګرانه مینه
له مـا به و پالل شي څـنګه په اسـانه مینه
سـره د دومره محبت جواب کي راشي نفرت
خـبره داده چـي ویشلې مـي ارزانه مینه
زه ددې ښـار دتهمتو له ویري څه نه وایم
وختونه تېر شوه لا مي نه کړله عیانه مینه
زه او هـغه له ژونده ویستي وو د ژوند تاریکو
ښه شـو راودي خندل بیرته مي شوه ځوانه مینه
زه د زړګي دماتیدو په کـیسو پوه نه ؤمـه
درباندي راغـله مي ناڅـاپه نا ګـهانه مینه
نشوم راتلای درمل عرفان هسي خالي لاسونه
درته را وړې مي تحفه کي ده جانانه مینه
___
اوښکې دې پیغلې دي او سترګې دې زړې دي جینۍ
ســـــــــــفر دې لوی دی او وزرې دې وړې دي جینۍ
زما پــــــــــــــه لاس کې زولنو رانه مړوند وخوړو
ستــا په مړوند کې خو د سرو زرو کړې دي جینۍ
سترګې دې چوپ دي او موسکا دې غومبرونه کوي
زرقــــــــــې دې وږې دي کوترې دې مړې دي جینۍ
نـــــــــــــرګسې ګل سره انډک سونډک کې لاره کړې
ترمنـــــــــځه مه ورځه ساګانې یې سړې دي جینۍ
سعـــــــود دې ذهن کې زخمي کړو شرابي دې کړلو
ټکـــــــــي دې غشي دي تیغونه دي چړې دي جینۍ
___________________________________
ځان مو هیر دی لټوو د بل عیبونه
دي خراب مو یو پر بل باندي نیتونه
تش په نوم د ورور ولۍ احساس ژوندی دی
ډک ساتلي مو له بُغض او کرکې زړونه
د الله رضا مو وتې ده له یاده
د ریا په اور پاخه مو عملونه
ځان ته نه ګورو هِنداره کې پوهان یو
وړو په نورو پسې هر وخت څراغونه
مشرتوب سو د پیسو پښو کې پيماله
تر پیسو او تر منصب سول عزتونه
اوس د سپیني ږیري قدر د چا نسته
تر هر پلار مشر دي خپل ، خپل اولادونه
وخت دی خپل د ځان اصلاح کوه مشهوده
د فتنو اوري پر هر لور بارانونه
زړګی مې مات ده او په خوله مې هیڅ خندا نه راځي
باور دې وشه له هیچا بوی دوفا نه راځي
خیر که تا وکړه له جفا راسره ښه پر ېمانه
خو بیا مې هم تاته په خوله باندې ښیرا نه راځي
په هغه ورځ مې بیا دژوند کیسه بدله شوله
چې اعلان وشو بیا دې هیڅ کله آشنا نه راځي
مونږ به د تل لپاره کډې ورنه بار کړو یاره
زمونږه نوم به نور په خوله ددنیا نه راځي
ژوند دیو ستړي لاروي په څیر کوم دلته
ژوند کې بیخي یوه شیبه ګوره هوسا نه راځي
که دې غزل کې اې ځلانده زما نامه نه راځي
نو بیا غزل کې دې بیخي دعشق معنا نه راځي
په مخ کې دي د خپل مخ نښانې لټوم پیره
نن ځکه ستا د وصل دروازې لټوم پیره
کچکول د ارمانونو مې را وړی ستا ودر ته
خیرات غواړم ستا سترګې پښتنې لټوم پیره
درمات مې کړه په غېږکې دم او چوف راباندي وکړه
ز هسي هم ستا دم ته بهانې لټوم پیره
یوځل مې توجو وزړه ته وکړه پو بد حال یم
دا ولې د یو چا د در کوڅې لټوم پیره
یو څو ورځې مې کېږي مهاجر چې یم ناروغه
د تللې مرور یار خاطرې لټوم پیره
زړه کې مې بیخې تانده جذبه پرته ده څه وکړم
ستا د تورو سترګو له دیداره دي محروم نه شم
مړه راته د اوښکو جنازه پرته ده څه وکړم
زړه مې له زړه وتی دی له زړه پسې خپه یمه
ځکه مې دژوند بیړۍ چپه پر ته څه وکړم
څړیکې مې د مات وجود کاله کې په نڅاوو دي
اوس مې پر بدن د مرګ خطره پر ته ده څه وکړم
عشقه نا ارام دي کړم رنځور دې د کلونوکړم
نن راته پاره پاره سینه پر ته ده څه وکړم
اوس یو مهاجر او یو قلم څو د ارمان کیسې
یوه له شعرو ډکه کتابچه پر ته ده څه وکړم
ځان ته مې لوګې کړه بيا که ځې نو ځه
تۀ او بيا راتلۀ پۀ عقل ګرانه ده
نن مې لېونے کړه بيا که ځې نو ځه
وويه ريښتيا که خپلېدې نۀ شو
خېر دې ما پردے کړه بيا که ځې نو ځه
سترګو له مې لږ غوندې خوب راوله
ورکې شوګیرې کړه بیا که ځې نو ځه
مينه څۀ ده ګله زۀ اؤ تۀ څۀ يو
پوئي مې لږ پۀ دې کړه بيا که ځې نو ځه
کېنه د صـابـر پۀ خواه کښې کېنه لږ
ورکې ئې گیلې کڑہ بیا که ځې نو ځه
ولا چـي ډيــر سختـي شپې دي ته به کله راځي
زما د زړه په ميخانکي ، ساقي اوس هم ولاړ 2
ستا په نامه ډکي پيالې دي ته به کله راځي
زه تل نشه ستا په يادوکي ، ورځي شپي تيروم
ستا د يادونو شپې خوږې دي ته به کله راځي
ما دي اسمان ته ډير ژړلي ، نور ژړلي نه سم
هم مي ورته کړي ډيرې سجدې دي ته به کله راځي
سحر چي پاسمه له خوب ، ياد کي ستا غرقيږم
د ژوندانه سختي سلسلې دي ته به کله راځي
يارجان به ستا پاد کي ، دغه ژوندون تيروي
بس نن سبا يي د مرک اوازې دي تخ به کله راځي
چیرته زما څیري ګریوان چیرته دا ګرانه مینه
له مـا به و پالل شي څـنګه په اسـانه مینه
سـره د دومره محبت جواب کي راشي نفرت
خـبره داده چـي ویشلې مـي ارزانه مینه
زه ددې ښـار دتهمتو له ویري څه نه وایم
وختونه تېر شوه لا مي نه کړله عیانه مینه
زه او هـغه له ژونده ویستي وو د ژوند تاریکو
ښه شـو راودي خندل بیرته مي شوه ځوانه مینه
زه د زړګي دماتیدو په کـیسو پوه نه ؤمـه
درباندي راغـله مي ناڅـاپه نا ګـهانه مینه
نشوم راتلای درمل عرفان هسي خالي لاسونه
درته را وړې مي تحفه کي ده جانانه مینه
ستاپه ښائست ستاپه ښکلامین دی
حسن دي نلري مثال دلبره
ګلاب دي هم په تجلامین دی
دا چي هرڅه دي ځاره وي له نامه
دغه سړی خو په رِښتیا مین دی
بلال په ګرمو شګو ایښی سینه
خوند پری اَخَلي په اَقا مین دی
ځکه خبیب ودارته غاړه ورکړه
په ګران محبوب رسول الله مین دی
نسیم ته ورکړم د درودونو تحفې
چي کله درومې ستا پرخوامین دی
زه دي متهم شم دخپل یار په مینه
دلته خو هر څوک په یوچامین دی
رنګ یې الوتی له څهرې ښکارېږي
په تا رِښتیا ادیب مُلا مین دی
*💔چـیرته یی اشنا درپسی ړنګی شوی*
*💔ټوله شـپــه دی یاد سره سلګی وهم*
*💔نــــه لـــرم خندا درپسی ړنګی شوی*
*💔بار مــی په وژو ده غـمـو پـیـټی شو*
*💔ګرځم په سـحرا درپسی ړنګی شوی*
*💔تژی ده دیـــــدن دی له مـــودونه یم*
*💔کـــله راځــی بیا درپسی ړنګی شوی*
*💔نن می دَ زړګـی دونیاګی ورانه شو*
*💔یـــمــه* *ســـم تبا درپسی* *ړنګی*
*شوی*
لکه تاو شوې چې مکه کښې د کعبې نه نه وي
هغه به بره د جنت څوکيـــدار هم جوړ نه شي
چې فارغ شـــوې د جانان د مدرسې نه نه وي
اختيار د خداې د کور به دي ملا ته څنګه ورکړم
سره د علمه چـــې خبـــــر د مســــئلې نه نه وي
راځې چې سوچ اوکو په خلقو الــزام مه لګوې
اور لګيدلې د دي خپــل کــور د ډيوې نه نه وي
ما ئې څنګلو کښې بنګړي شمارل خو اوګوره لګ
رقيب دي ځان راغورځولې د کـــوټې نه نه وي
خفه ، خفه غمــــژن غمژن کــــــور ته راننوتو
د مرزا خان چيلم چا وړې د حجرې نه نه وي
د ماښام خړه کښې سيلۍ شوه ارماني ارماني
هغه کنډٶ کښې خـــفـه شوې د هغې نه نه وي
که ستا د سرې ډٶلۍ په وړاندې مې خپل کټ تير نکړو
نو پيــــدا شـــــوې به منظر د پښتنې نه نه وي
له درده په خبرو کې وقفه راڅخه کیږي
زه نه غواړم ګیله وکړم ګیله راڅخه کیږي
که څوک یې رانه وپوښتي چې چاپسې ژړیږې
پوهیږمه چې تاته اشاره را څخه کیږي
چې تاسره مې کومه لیونۍ اړیکه پاتي؟
په تلوتلو کې د بیا لیدو وعده راڅخه کیږي
که څوک د په ډیورنډو زلفو ووهي لاسونه
ساتونکی د یم خامخا جګړه راڅخه کیږي
ته مه کوه،ته پرې مې ږده همداسې غلی ښه یم
که وغږیدم بشپړه کیسه راڅخه کیږي
که تا سره مې مینه وا که ته راباندې ګران وې
وړې وړې سلګۍ به هره شپه راڅخه کیږي
پرما خاوري اړوي جانانه راشه
کليوال مي راټول شوي هديري ته
ماته قبر جوړوي جانانه راشه
ده کفن غوټه کړه خلاصه دیدن وکړه
نور مي مخ بیا پټوي جانانه راشه
دا زړه که مې لږ تور شي درنه یاره لږ به خه شم
په دې خيال مې څادر په اوږه واچاوه روان شوم
ما وې چې زه به لاړ شم ستا د ښاره لږ به خه شم
د ژوند اخري ساه چې ستا تر غېږې پورې در وړم
که بیامی مونده دومره قدرې لاره لږ به خه شم
بس لږ راته را وګوره بس لږ راته مسکې شاه
دا ژوند به مې لږ تېر شي په قلاره لږ به خه شم
په مخ چې دې را پرېوتې په زړه مې تياره راغله
اوچتې دې کړه زلفې له رخسار لږ به خه شم
دمئينتوب درد چي دزړۀ ستره دنیا واخلي
لکه بې روحه جسد څنګه سړی سا واخلي
وران په یادونو زړګی تاب د څړیکو کله لري
اکثر یې درد د بیلتون ډیر بې انتها واخلي
یادي په ژوند کي یو او بل ته سره ورسیږو
یادي خـالق له دې دنیا نه ما او تا وا خلي
دغـمو کچه چي لږ زیاته شي نو حد وکړي
له سړي ټولي خوشحالي واخلي مسکا واخلي
ښه نو دمیني درد به څـنګه سړی مات نکړي
لکه دغرونو غوندي وزن چي په شا واخلي
درمـل عرفانه چي مي قسمت ته وګورم
هسي بې واره مي سلګي واخلي ژړا واخلي
غزل
د خوښۍ وخت کې وو ملګرو مې ملتیا کوله
چې بده ورځ شوه هر سړي تیښته له ما کوله
بده دا نه وه چې تیارو کې خلکو ژوند کولو
بده خو دا وه دښمني یې د رڼا کوله
له دوکانداره به مې هسې تپوس وکړو د اوړو
خالي جیبونو باندې کله چا سودا کوله
هیره له ما شوه حافظه مې نن سبا ښه نده
کومه خبره دې اشنا راته د چا کوله
دیدار د غم په سمندر کې ډوپ شو لاړو مړ شو
چا لاس ورنکړو تماشه یې بس دنیا کوله
له خوږ جانان دی جــدا کــــړی یمه
بیلتونه لوی واړه مــی پیــــژنی اوس
کلی کــی ســـم دی رســـوا کړی یـمــه
بیلــــتونه زور نـــه دی خبــر نه ومـــه
اوس دی هـــر وخـــت پـه ژړا کړی یمه
نـــور می نـــو څـــمــره دردوی ظالمــه
تا خــــو پـــــه زړه نور زخمی کړی یمه
تر نیمی شپی پوری سوچو کی ورک یم
قســـــم دی ډیـــــــر دی زورولـــی یــمـه
ده ارمــانـــونـــــو ډک زړګــی مــی راوړو
لــحـــده ســتـــا تــــرڅنــګ راغــــلی یـــمـه
توحید ځــــوانـی کی پاڼی پاڼی شـوم نور
ده للمــی ګـــــــل خــــزان وهــــلی یمه
غزل
ــــــــــــ
لکه شوى په کچه کـور چې باران يم
په خپل کړي محبت باندې پښيمان يم
د دېوال تر شا قيصې په دېوال ليکم
خپل عادت څنګه بدل کړمه حيران يم؟
په بڼو پرېوتى ګــرد راته اوړه ښکاري
د يو وخت د رزق دومره په ارمان يم
د سـفر په لور ځــنګل د منــزل رېبــم
خپلې پښې مې په شا کړي دي روان يم
غــره! مات به شې ډغـر راسره مه وهه
زه په درد کې رالوى شوى يم افغان يم
خپل احساس مې قاتل شوى دى باقره!
ژوند به څنګه تېرومــه، پريشان يم ؟