سـتـړۍ مـزل پـه سـتـړي لاره ځـمـه
کډه مي وړم د ژوند لـه شـاره ځـمـه
مـاســره خــداي کـــړي وعــده د لقا
ځــان رسـومـه تـــر ديــــداره ځـمـه
قيـمـت ارزانــه دۍ راځـۍ مـلګـرو
د استيشهاد پـــه لــنـــډه لاره ځـمـه
ګـلاب ځـوانـي کـربـانــه وم لـديـنـه
د سپينـو ستـورو لـــه کـتـاره ځـمـه
ځـمـه ور دانـګـم د لـمبـو غيږي تــه
لـــدي فــانـي غـــازي انـګـاره ځـمـه
چیرته زما څیري ګریوان چیرته دا ګرانه مینه
له مـا به و پالل شي څـنګه په اسـانه مینه
سـره د دومره محبت جواب کي راشي نفرت
خـبره داده چـي ویشلې مـي ارزانه مینه
زه ددې ښـار دتهمتو له ویري څه نه وایم
وختونه تېر شوه لا مي نه کړله عیانه مینه
زه او هـغه له ژونده ویستي وو د ژوند تاریکو
ښه شـو راودي خندل بیرته مي شوه ځوانه مینه
زه د زړګي دماتیدو په کـیسو پوه نه ؤمـه
درباندي راغـله مي ناڅـاپه نا ګـهانه مینه
نشوم راتلای درمل عرفان هسي خالي لاسونه
درته را وړې مي تحفه کي ده جانانه مینه
___
اوښکې دې پیغلې دي او سترګې دې زړې دي جینۍ
ســـــــــــفر دې لوی دی او وزرې دې وړې دي جینۍ
زما پــــــــــــــه لاس کې زولنو رانه مړوند وخوړو
ستــا په مړوند کې خو د سرو زرو کړې دي جینۍ
سترګې دې چوپ دي او موسکا دې غومبرونه کوي
زرقــــــــــې دې وږې دي کوترې دې مړې دي جینۍ
نـــــــــــــرګسې ګل سره انډک سونډک کې لاره کړې
ترمنـــــــــځه مه ورځه ساګانې یې سړې دي جینۍ
سعـــــــود دې ذهن کې زخمي کړو شرابي دې کړلو
ټکـــــــــي دې غشي دي تیغونه دي چړې دي جینۍ
___________________________________
ځان مو هیر دی لټوو د بل عیبونه
دي خراب مو یو پر بل باندي نیتونه
تش په نوم د ورور ولۍ احساس ژوندی دی
ډک ساتلي مو له بُغض او کرکې زړونه
د الله رضا مو وتې ده له یاده
د ریا په اور پاخه مو عملونه
ځان ته نه ګورو هِنداره کې پوهان یو
وړو په نورو پسې هر وخت څراغونه
مشرتوب سو د پیسو پښو کې پيماله
تر پیسو او تر منصب سول عزتونه
اوس د سپیني ږیري قدر د چا نسته
تر هر پلار مشر دي خپل ، خپل اولادونه
وخت دی خپل د ځان اصلاح کوه مشهوده
د فتنو اوري پر هر لور بارانونه
زړګی مې مات ده او په خوله مې هیڅ خندا نه راځي
باور دې وشه له هیچا بوی دوفا نه راځي
خیر که تا وکړه له جفا راسره ښه پر ېمانه
خو بیا مې هم تاته په خوله باندې ښیرا نه راځي
په هغه ورځ مې بیا دژوند کیسه بدله شوله
چې اعلان وشو بیا دې هیڅ کله آشنا نه راځي
مونږ به د تل لپاره کډې ورنه بار کړو یاره
زمونږه نوم به نور په خوله ددنیا نه راځي
ژوند دیو ستړي لاروي په څیر کوم دلته
ژوند کې بیخي یوه شیبه ګوره هوسا نه راځي
که دې غزل کې اې ځلانده زما نامه نه راځي
نو بیا غزل کې دې بیخي دعشق معنا نه راځي
په مخ کې دي د خپل مخ نښانې لټوم پیره
نن ځکه ستا د وصل دروازې لټوم پیره
کچکول د ارمانونو مې را وړی ستا ودر ته
خیرات غواړم ستا سترګې پښتنې لټوم پیره
درمات مې کړه په غېږکې دم او چوف راباندي وکړه
ز هسي هم ستا دم ته بهانې لټوم پیره
یوځل مې توجو وزړه ته وکړه پو بد حال یم
دا ولې د یو چا د در کوڅې لټوم پیره
یو څو ورځې مې کېږي مهاجر چې یم ناروغه
د تللې مرور یار خاطرې لټوم پیره