زړه کې مې بیخې تانده جذبه پرته ده څه وکړم
ستا د تورو سترګو له دیداره دي محروم نه شم
مړه راته د اوښکو جنازه پرته ده څه وکړم
زړه مې له زړه وتی دی له زړه پسې خپه یمه
ځکه مې دژوند بیړۍ چپه پر ته څه وکړم
څړیکې مې د مات وجود کاله کې په نڅاوو دي
اوس مې پر بدن د مرګ خطره پر ته ده څه وکړم
عشقه نا ارام دي کړم رنځور دې د کلونوکړم
نن راته پاره پاره سینه پر ته ده څه وکړم
اوس یو مهاجر او یو قلم څو د ارمان کیسې
یوه له شعرو ډکه کتابچه پر ته ده څه وکړم
ځان ته مې لوګې کړه بيا که ځې نو ځه
تۀ او بيا راتلۀ پۀ عقل ګرانه ده
نن مې لېونے کړه بيا که ځې نو ځه
وويه ريښتيا که خپلېدې نۀ شو
خېر دې ما پردے کړه بيا که ځې نو ځه
سترګو له مې لږ غوندې خوب راوله
ورکې شوګیرې کړه بیا که ځې نو ځه
مينه څۀ ده ګله زۀ اؤ تۀ څۀ يو
پوئي مې لږ پۀ دې کړه بيا که ځې نو ځه
کېنه د صـابـر پۀ خواه کښې کېنه لږ
ورکې ئې گیلې کڑہ بیا که ځې نو ځه
ولا چـي ډيــر سختـي شپې دي ته به کله راځي
زما د زړه په ميخانکي ، ساقي اوس هم ولاړ 2
ستا په نامه ډکي پيالې دي ته به کله راځي
زه تل نشه ستا په يادوکي ، ورځي شپي تيروم
ستا د يادونو شپې خوږې دي ته به کله راځي
ما دي اسمان ته ډير ژړلي ، نور ژړلي نه سم
هم مي ورته کړي ډيرې سجدې دي ته به کله راځي
سحر چي پاسمه له خوب ، ياد کي ستا غرقيږم
د ژوندانه سختي سلسلې دي ته به کله راځي
يارجان به ستا پاد کي ، دغه ژوندون تيروي
بس نن سبا يي د مرک اوازې دي تخ به کله راځي
چیرته زما څیري ګریوان چیرته دا ګرانه مینه
له مـا به و پالل شي څـنګه په اسـانه مینه
سـره د دومره محبت جواب کي راشي نفرت
خـبره داده چـي ویشلې مـي ارزانه مینه
زه ددې ښـار دتهمتو له ویري څه نه وایم
وختونه تېر شوه لا مي نه کړله عیانه مینه
زه او هـغه له ژونده ویستي وو د ژوند تاریکو
ښه شـو راودي خندل بیرته مي شوه ځوانه مینه
زه د زړګي دماتیدو په کـیسو پوه نه ؤمـه
درباندي راغـله مي ناڅـاپه نا ګـهانه مینه
نشوم راتلای درمل عرفان هسي خالي لاسونه
درته را وړې مي تحفه کي ده جانانه مینه
ستاپه ښائست ستاپه ښکلامین دی
حسن دي نلري مثال دلبره
ګلاب دي هم په تجلامین دی
دا چي هرڅه دي ځاره وي له نامه
دغه سړی خو په رِښتیا مین دی
بلال په ګرمو شګو ایښی سینه
خوند پری اَخَلي په اَقا مین دی
ځکه خبیب ودارته غاړه ورکړه
په ګران محبوب رسول الله مین دی
نسیم ته ورکړم د درودونو تحفې
چي کله درومې ستا پرخوامین دی
زه دي متهم شم دخپل یار په مینه
دلته خو هر څوک په یوچامین دی
رنګ یې الوتی له څهرې ښکارېږي
په تا رِښتیا ادیب مُلا مین دی
*💔چـیرته یی اشنا درپسی ړنګی شوی*
*💔ټوله شـپــه دی یاد سره سلګی وهم*
*💔نــــه لـــرم خندا درپسی ړنګی شوی*
*💔بار مــی په وژو ده غـمـو پـیـټی شو*
*💔ګرځم په سـحرا درپسی ړنګی شوی*
*💔تژی ده دیـــــدن دی له مـــودونه یم*
*💔کـــله راځــی بیا درپسی ړنګی شوی*
*💔نن می دَ زړګـی دونیاګی ورانه شو*
*💔یـــمــه* *ســـم تبا درپسی* *ړنګی*
*شوی*
لکه تاو شوې چې مکه کښې د کعبې نه نه وي
هغه به بره د جنت څوکيـــدار هم جوړ نه شي
چې فارغ شـــوې د جانان د مدرسې نه نه وي
اختيار د خداې د کور به دي ملا ته څنګه ورکړم
سره د علمه چـــې خبـــــر د مســــئلې نه نه وي
راځې چې سوچ اوکو په خلقو الــزام مه لګوې
اور لګيدلې د دي خپــل کــور د ډيوې نه نه وي
ما ئې څنګلو کښې بنګړي شمارل خو اوګوره لګ
رقيب دي ځان راغورځولې د کـــوټې نه نه وي
خفه ، خفه غمــــژن غمژن کــــــور ته راننوتو
د مرزا خان چيلم چا وړې د حجرې نه نه وي
د ماښام خړه کښې سيلۍ شوه ارماني ارماني
هغه کنډٶ کښې خـــفـه شوې د هغې نه نه وي
که ستا د سرې ډٶلۍ په وړاندې مې خپل کټ تير نکړو
نو پيــــدا شـــــوې به منظر د پښتنې نه نه وي