دا زړه که مې لږ تور شي درنه یاره لږ به خه شم
په دې خيال مې څادر په اوږه واچاوه روان شوم
ما وې چې زه به لاړ شم ستا د ښاره لږ به خه شم
د ژوند اخري ساه چې ستا تر غېږې پورې در وړم
که بیامی مونده دومره قدرې لاره لږ به خه شم
بس لږ راته را وګوره بس لږ راته مسکې شاه
دا ژوند به مې لږ تېر شي په قلاره لږ به خه شم
په مخ چې دې را پرېوتې په زړه مې تياره راغله
اوچتې دې کړه زلفې له رخسار لږ به خه شم
دمئينتوب درد چي دزړۀ ستره دنیا واخلي
لکه بې روحه جسد څنګه سړی سا واخلي
وران په یادونو زړګی تاب د څړیکو کله لري
اکثر یې درد د بیلتون ډیر بې انتها واخلي
یادي په ژوند کي یو او بل ته سره ورسیږو
یادي خـالق له دې دنیا نه ما او تا وا خلي
دغـمو کچه چي لږ زیاته شي نو حد وکړي
له سړي ټولي خوشحالي واخلي مسکا واخلي
ښه نو دمیني درد به څـنګه سړی مات نکړي
لکه دغرونو غوندي وزن چي په شا واخلي
درمـل عرفانه چي مي قسمت ته وګورم
هسي بې واره مي سلګي واخلي ژړا واخلي
غزل
د خوښۍ وخت کې وو ملګرو مې ملتیا کوله
چې بده ورځ شوه هر سړي تیښته له ما کوله
بده دا نه وه چې تیارو کې خلکو ژوند کولو
بده خو دا وه دښمني یې د رڼا کوله
له دوکانداره به مې هسې تپوس وکړو د اوړو
خالي جیبونو باندې کله چا سودا کوله
هیره له ما شوه حافظه مې نن سبا ښه نده
کومه خبره دې اشنا راته د چا کوله
دیدار د غم په سمندر کې ډوپ شو لاړو مړ شو
چا لاس ورنکړو تماشه یې بس دنیا کوله
له خوږ جانان دی جــدا کــــړی یمه
بیلتونه لوی واړه مــی پیــــژنی اوس
کلی کــی ســـم دی رســـوا کړی یـمــه
بیلــــتونه زور نـــه دی خبــر نه ومـــه
اوس دی هـــر وخـــت پـه ژړا کړی یمه
نـــور می نـــو څـــمــره دردوی ظالمــه
تا خــــو پـــــه زړه نور زخمی کړی یمه
تر نیمی شپی پوری سوچو کی ورک یم
قســـــم دی ډیـــــــر دی زورولـــی یــمـه
ده ارمــانـــونـــــو ډک زړګــی مــی راوړو
لــحـــده ســتـــا تــــرڅنــګ راغــــلی یـــمـه
توحید ځــــوانـی کی پاڼی پاڼی شـوم نور
ده للمــی ګـــــــل خــــزان وهــــلی یمه
غزل
ــــــــــــ
لکه شوى په کچه کـور چې باران يم
په خپل کړي محبت باندې پښيمان يم
د دېوال تر شا قيصې په دېوال ليکم
خپل عادت څنګه بدل کړمه حيران يم؟
په بڼو پرېوتى ګــرد راته اوړه ښکاري
د يو وخت د رزق دومره په ارمان يم
د سـفر په لور ځــنګل د منــزل رېبــم
خپلې پښې مې په شا کړي دي روان يم
غــره! مات به شې ډغـر راسره مه وهه
زه په درد کې رالوى شوى يم افغان يم
خپل احساس مې قاتل شوى دى باقره!
ژوند به څنګه تېرومــه، پريشان يم ؟